Laurenz Kramer (1972)

Hoe ben je begonnen?

Ik merkte al jong dat ik erg druk was. Ik wilde van alles en tekende veel, iets met ADD en creatief. De explosiviteit van het uiten zat er toen al in. Ik had niets met landschappen, wilde maken wat IK mooi vond. Het was een soort van vlucht, soort meditatie, op mijn eiland.Tekenen en schilderen bracht innerlijke rust. Het waren vooral graffiti-ontwerpen. 

Toen ik ging studeren maakte ik meer portretten, veel kleur, veel contrasterend waardoor het echt knalde. Ineens wilde mensen portretten Laurenz "stilo". Daar is de identiteit geboren. Je wilt als kunstenaar niet alleen creëren, je wilt ook onderscheiden. Mijn werk heeft een duidelijke boodschap en dat is niet het "mooi zijn". Het verenigt en stelt vragen zonder oordeel. Het werk is met verschillende invalshoeken te benaderen, het is gelaagd. Wat je denk te zien is eigenlijk niets meer dan je eigen spiegel. 

Waarom zo explosief en waarom zijn vrouwen een terugkerend thema in je werk?

Eigenlijk is dat niet echt een keuze geweest, maar meer een besef. Beide aspecten zijn ook goed verenigbaar. Mannen zijn in het algemeen prestatiegericht, ontlenen zelfvertrouwen aan prestatie, status of dominantie. Vrouwen zijn eigenlijk zoveel meer krachtige wezens. Sterker en verdiepend. Dat kunnen ze ook uitstralen en dat probeer ik vast te leggen binnen de kracht van het kleurenpalet en compositie. Vrouwen zijn ook de weerspiegeling van pure en ware connecties, zij zijn energie. Zij zijn een instrument als manifest voor de kijk op kracht, schoonheid, geconcentreerd in kleuren. Een soort van hoopvolle naaktheid van de begeerte naar schoonheid.

Hoe zou je je werk willen omschrijven?

Een kleurenscala, homogeen of juist contrasterend, gecombineerd met zwarte lijnen. Het is aanwezig, trekt de aandacht en roept vragen op. Soms zelfs levensvragen of discussie over fundamentele overtuiging, en daarmee verbindt het.

Wat wil je bereiken of overbrengen in je werk, los van het onderwerp?

Expressie en onderwerp gaan naadloos samen in een treffend medium om ogen, hart en mind te openen. Een pad waar iedereen in elkaars realiteit kan schuilen en compassie koesteren. Het moet raken, beseffen, motiveren en vooral voelen. 

Bondage is de laatste jaren ook een onderdeel geworden van je werk?

Bijna al mijn werk op canvas is in privébezit. Bij de opdrachtgever thuis zette ik de grove schets op doek, de lijnen. Een aantal jaar geleden kreeg ik de vraag om een canvas te maken met bondage.. Dat was best raar, maar toen ik mij ging verdiepen in de essenties was ik geënthousiasmeerd. Wat een geweldige manier van intrinsieke verrijking op een respectvolle manier. Hier schuilt de kracht en verdieping ook De vrijheid van overgave, het durven te verdwalen naar nieuwe wegen. Werk daarna werd meer aanpalend daaraan. Verbreding en verdieping passend in mijn intrinsieke motivatie. Ik denk dat mijn signatuur in het werk, in combinatie met de wens en mogelijkheden van de opdrachtgever, deze doet beseffen dat je met bondage en compositie alle kanten op kan.  De opdrachten op canvas krijgen hierdoor een meer expliciet karakter maar ook uniek. De ene klant wenst een hele duidelijke verwijzing in het werk, daar waar de ander juist onduidelijkheid prefereert en waarbij je kunt kijken wat je wilt, maar het pas ziet als je het ook weet. 

Is bondage in kunst sociaal geaccepteerd? Zou jij het zelf aan de muur hangen?

Ik ga ervan uit dat dit een retorische vraag is. Ik heb het aan de muur hangen, evenzo de mensen voor wie ik het mag maken. Men loopt er niet mee te koop, maar dat is niet uit schaamte. Het is meer het maatschappelijke onbegrip en haar oppervlakkigheid. Wanneer men zich zou verdiepen in de essentie en de waarde, dan zou men zich realiseren dat zij zichzelf in de weg staat op het pad van zelfreflectie. Wie het werk niet waardeert of het plat vindt, is zelf vaak onwetend en oppervlakkig. Daarbij gaat het om kracht, essentie, besef en vrijheid. Er is niets "pornotechnisch" aan. Het is stijlvol en niet aan de oppervlakte in de compositie. Wanneer de critici de lijn van de creativiteit zouden bepalen, dan leefden wij nu nog in de oertijd. Lef en durf, kracht en zelfvertrouwen, inzicht en reflectie, besef en motivatie. Dat zijn kernwoorden. 

Is je werk zo gewild dan dat je er prints van aanbiedt?

Niet perse. Mijn werk, de originelen, zijn in privébezit. De doeken kennen gemiddeld minimaal een afmeting van een meter bij een meter. Portretten zijn meer "mainstream" dan de werken met bondage. De exclusiviteit en het privébezit geven voor mij juist die waarde en essentieel begrip van de drijfveren. Door een beperkte oplage van ontwerpen aan te beiden wil ik graag, vanuit vooral een maatschappelijk oogpunt, werk bereikbaar maken. Draagvlak en erkenning van die vrijheid.

Is er vraag naar je werk?

Ik merk zeker een toename van aanvragen en ik merk dat men ook bereid is om er op te wachten. Ik heb het dan over werken op canvas en tekeningen. Prints lopen eigenlijk heel goed. Ik heb geen commerciële ambitie in die zin. Ik heb liever dat men de essentie pakt en zich identificeert, meer dan elke andere reden. Bondage is vrijheid, mensen die het afkeuren verklaren zichzelf juist tot een slaaf van hun eigen onvermogen. Ik verwacht dat het maatschappelijk draagvlak in de toekomst zal toenemen wanneer men bereid is de essentie en toegevoegde waarde te zien... en te willen begrijpen..